Miranda aan de Waal

Onder de gele brug in de schaduw tegen de kademuur zitten Miranda en Ben in elkaar gedoken tegen elkaar aan onder een vuile roze slaapzak. Met haar knokige vingers haalt ze bevend een zakje groen spul uit haar kapotte legergroene gewatteerde jas. “Ben” zegt ze met een hese stem “Heje nog shag?” Ben reageert niet. Hij snurkt. “Ik mot ook alles zelf doen” moppert ze en begint als een orang-oetang de zakken van Ben’s verschoten spijkerboek te doorvlooien. Als ze daar niks vindt, kruipt ze als een mol onder de slaapzak gravend naar shag. Ben wordt wakker: “He schij eens uit! Ik wil niet gepijpt worden!” “D’r zit niet eens genoeg voor een joint in je broek man!” murmelt Miranda en kruipt met een reeds rood geworden hoofd onder de slaapzak vandaan. Ze staat op en loopt als Tina Turner, die probeert te dansen op veel te hoge hakken naar een bejaarde man die zijn blonde poedel uitlaat. “Meneer, hebt u alstublieft, alstublieft wat shag voor me?” smeekt ze terwijl ze haar tranen niet meer kan bedwingen. De man negeert haar en loopt zo snel mogelijk door. Miranda draait rondjes in haar staart en wrijft in haar behuilde ogen. Vertwijfeld kijkt ze naar haar vriend, maar Ben snurkt rustig door alsof er niks aan de hand is.

© Karmijntekst